Ölmemişti, ya da ölmüştü de sonradan dirilmişti. Bilmiyorum. Yürüyorduk. O önümden koşturuyordu eskisi gibi. Hep arkadan gördüm ama... Özlemimi gidermek, şöyle bir sarılmak için sesleniyordum ama bakmıyordu, çok uzaklaşmadan önümden koşmaya devam ediyordu. Ben de arkasından sabırla ona ulaşmaya çalışıyordum.
Ah Karamel'im, seni ne kadar özledim, nasıl içimdesin bilemezsin. Mutlu musun gittiğin yerde? Bensiz korkarsın ki sen...
Bunca zaman sonra bugün ziyaretin niye? Darılma sakın, yine gel. Rüyada bile olsa yeniden varlığın çok, çok güzeldi.
