Annişime

Şu anda televizyonun karşısındaki o mor-pembe arası koltuklarda uyukluyorsundur biliyorum. Kucağına uykunun umarsızlığıyla düşen sağ elinde mutlaka bir kitap, fonda televizyon sesi. Babam gelip daha rahat uyu diye televizyonu kapatsa hemen sinirlenerek gözlerini açacaksın ve ''Niye kapatıyorsun? Ben onu izliyordum.'' diyeceksin.

Orada olsam, şöyle yanına kıvrılıp uykunun en güzel yerinde rahatsız etsem seni, sinirlensen, ''Güüüül, rahat bırak beni!'' desen, ben kikirdesem. Sonra sen yüzünde ciddi bir ifade elindeki kitabı havaya kaldırıp tekrar okumaya devam etsen. Görüyorsun ya hep muzurluk geçiyor aklımdan :)

Neyse...

Belki 5 dakika, belki 8... sonra tekrar düştüğünde sağ elin göğsüne, düzenli soluk seslerini dinleye dinleye ben de dalıversem en huzurlu uykularımdan birine...

Huzur veren tüm annelerin ama en başta benim annişimin anneler günü kutlu olsun!